نگاه يك داروساز به دارو، كلام و زندگي

فروش دارو: با نسخه یا بی نسخه؟!
ساعت ٧:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٢/۳  

اینکه آیا یک دارو ساز  مجاز است یک دارو  را بدون نسخه به بیمار تحوبل دهد یا نه، همیشه برای  ما داروساز ها خیلی مهم بوده و هست. واقعیت ی که من آن را کاملا قبول می کنم این است که بالاخره قانون این موضوع را با صراحت روشن کرده که یک سری از دارو ها را نباید بدون  رویت نسخه پزشک تحوبل بیمار داد و در صورتی کعه داروخانه اقدام به تحویل داروی بدون نسخه کند نه تنها در برابر خسارات احتمالی مسئول است، بلکه حتی اگر خسارتی در کار نباشد، مجرم است.  البته داروساز می تواند بنابه تشخیص علمی خود، موقتا یا دائما از تحویل دارو به بیمار خودداری  کند،، اما داروی تجویز نشده را نمی تواند تحویل دهد.  

در صورت پذیرفتن این موضوع، من مطمئنم که تمام داروسازهای کشور همه مجرم اند. یعنی میتوان یک زندان بزرگ  ساخت پر از داروساز. چون واقعا خیلی وقت ها ندادن یک دارو به بیمار غیر ممکن است. حالا گذشته از قانون،انسانیت بعضی جاها حکم می کند که داروساز یک داروی نسخه ای را  نه تنها به بیمار بدهد،  بلکه دستور مصرف آن را یادآوری کند. این موضوع در کشور ما خیلی مصداق دارد. چون اولا  سطح بهداشت در کشور پایین است. یعنی انواع بهداشت. فرض کنید کم بودن بهداشت فردی که باعث شیوع خیلی بالای اسهال های اندمیک است. یعنی اگر یک قرد بزرگسال با علائم معمولی اسهال پیش من بیاید، مسافر باشد،  کارگر باشد، و مخصوصا افغانی باشد، من از دادن کوتریموکسازول به او اجتناب نمی کنم. یا بهداشت روانی را در نظر بگیریم که خیلی پایین است‌.(به نظر من بیش از 70% از افراد بالای 40 سال ایران از نوعی ناراحتی روانی رنج می برند) یعنی اگر یک زن 65 ساله دارو.خانه بیاید و قرص دیازپام برای بی خوابی بخواهد، من به آمار بالای خودکشی  زنان در ایران توجه نخواهم کرد و با همان 70% بیماران اعصاب (نظر خودم بود البته!) فکر می کنم. در این صورت مسولیت تحویل 5 تا قرص دیازپام 1 را بر عهده می گیرم.  کار درستی می کنم؟ دقیقا نمی دانم. 

موضوع دیگر مشکلات شدید اقتصادی مردم است. برای بعضی افراد  به خصوص در روستاها و مناطق دور افتاده، اصلا بگیریم شهرکهای اقماری اطراف شهر ها بزرگ پرداخت 2000 تومان برای دارو یا ویزیت پزشک واقعا مشکل و نا ممکن است. این است که وقتی مسئولان، ما را با قسم پزشکی بقراط قسم می دهند " که از راه و رسم  اخلاق انحراف نجویم!" باید  فکر اینجاش رو هم بکنند که راه رسم اخلاق بعضی وقتها این است که بگویی "بیا مادر، دیاز پام 1، شبی 1 دونه بخور" و حالا بعدش توصیه های دارویی هم بکنی. نه این که بگی  " نسخه نداری، نمی دم!" اشتباه می کنم؟ نمی دانم ! اما وحدانم بهم می گه درس خوندی، بلدی، می تونی، باید کمک  کنی!

حالا این قضیه رو با یک خاطره  که تو پست بعدی می نویسم بازش می کنم!


کلمات کلیدی:مطالب دارویی اخیر